131بنابراين در شفاعت به معناى صحيح آن، خداوند علت مؤثر در شفيع بوده و شفيع تحت تأثير گناهكار نيست. بنابراين متعلّق توجه فردِ محتاج به شفاعت، خداوند بوده، از توجه به خداوند توجه به وسائط پيدا مىكند و به همين علت، شفاعت را دستگاهى جدا در كنار دستگاه ربوبى نمىبيند (37، ص237).
ز) شبهات شفاعت مغفرت و پاسخ ملاصدرا
شفاعت به معناى مغفرت، با شبهات متعددى مواجه شده است كه ملاصدرا در آثار متعدد خود، ضمن اشاره به برخى از اين شبهات، پاسخهايى به آنها داده است. آنچه در پى مىآيد اشارهاى به آن شبهات و پاسخهاى صدرا است:
يك- شبهات مستند به آيات قرآنى
عدهاى با استناد به كتاب آسمانى قرآن، مدعى شدهاند كه اعتقاد به شفاعت با آيات متعدد قرآنى در تعارض بوده و قبول آن مستلزم نقض آيات الهى است. اينان در اثبات مدعاى خود، گاهى به سياق كلى آيات و گاه به آيه خاصى از قرآن استناد كردهاند.
الف) تعارض شفاعت با سياق كلى قرآن
برخى از شبههگران مدعى شدهاند كه با مراجعه به قرآن كريم، مشاهده مىكنيم كه سياق كلى اين كتاب آسمانى و نص صريح آيات آن مخالف با شفاعت بوده و در جاهاى متعددى از آن، امكان وقوع شفاعت در قيامت نفى شده است؛ براى مثال، در آيه 48 سوره المدثر آمده است: «در روز قيامت، شفاعت شفاعتكنندگان سودى نمىبخشد». همچنين در آيه 254 سوره بقره آمده است: «اى كسانى كه ايمان آوردهايد، از آنچه به شما روزى داديم انفاق كنيد پيش از آنكه روزى بيايد كه در آن، نه سوداگرى است و نه دوستى و نه شفاعتى».