85 مزار معينالدين چشتى در اجمير هندوستان از نمونههاى بارز اين قبيل زيارتگاههاست.
در پارهاى از زيارتگاهها، در محوطه و يا اطاقى خاص، بعضى از اشياى باقيمانده از صاحبمزار را نگهدارى مىكنند. اشيايى از قبيل عمامه، تسبيح يا چيزهاى مشابه آن، كه جملگى پر از بركتند. 1
زيارت اهل قبور
«زيارت اهل قبور» از مؤثرترين راههاى تهذيب نفس، بيداردلى، تأمل و تجديد نظر در رفتارهاى روزمره، ياد خدا و ياد رستاخيز است. زيارت اهل قبور، آدمى را از اين پندار كه «مرگ براى همسايه حق است» بيرون آورده، سرانجام حتمى و گريزناپذير او را كه «قرار گرفتن در قبر، كنار ديگر مردگان» است، بهطور جدى به او گوشزد مىكند. زيارت اهل قبور، مصداقى از تفريح معنوى نيز به شمار مىآيد؛ چراكه آدمى را به هنگام زيارت، حسى مرموز و غريب از آرامش فرا مىگيرد و در خود احساس سبكبالى و نشاط و شادابى مىكند.
اى بسا زندهها كه مردگانى بيش نيستند و چه بسا مردگان كه زندگانى هستند، كه زيارت قبور آنها به آدمى، زنده دلى و حيات روحى مىبخشد. عبدالرحمان جامى، با توجه به اين نكته، چه زيبا سروده است:
زنده دلى از صف افسردگان
رفت به همسايگى مردگان
پشت ملالت به عمارات كرد
روى ارادت به مزارات كرد
حرف فنا خواند ز هر لوح پاك
روح بقا جُست ز هر روح پاك
كارشناسى پى تفتيش حال
كرد از او بر سر راهى سؤال
كاين همه از زنده رميدن چراست؟
رخت سوى مرده كشيدن چراست؟