239 حالى ملكوتى به او مى‌بخشد و بدين ترتيب، محتواى معرفت‌آموز زيارت، در قالبى شايسته و جامى پسنديده ريخته شده كه آشامندگان را سرمست دوست مى‌گرداند و لذتى روحانى، كه چشيدنى است نه گفتنى، برايش ايجاد مى‌كند. ¹

علامه مجلسى رحمه الله پس از نقل زيارت جامعه كبيره و توضيح برخى از فرازها و شرح لغاتش، به جنبه ادبى اين زيارت اشاره كرده، مى‌نويسد:

من در شرح اندكى از اين زيارت، كلام را گسترده ساختم - هرچند به خاطر پرهيز از طول‌دادن، حقش را ادا نكردم - براى آن جهت بود كه متن اين زيارت، از همه زيارت‌نامه‌هاى ديگر، از نظر سند، صحيح‌تر و از نظر مورد و كاربرد، عام‌تر و از نظر لفظ، فصيح‌تر و از نظر معنا، بليغ‌تر و رساتر و... است. ²

بوسيدن عَتَبه

«عتبه» به معناى آستانه در و درگاه است. ³يكى از آدابى كه براى زيارت امامان معصوم عليهم السلام نقل شده است، بوسيدن عتبه و آستانه مبارك حرمشان است؛ چنان‌كه در بخشى از حديث امام صادق عليه السلام به «صفوان»، كه در آداب زيارت اميرمؤمنان عليه السلام است، آمده است: «ثُمَّ قَبِّلِ العَتَبَة» ⁴؛ «آن‌گاه عتبه را ببوس».

«شهيد اول رحمه الله » در كتاب «الدروس‌الشرعيه» مى‌فرمايد: «من بر بوسيدن آستان و درگاه حرم، نص و روايت صريحى نيافتم، لكن فرقه اماميه به نيكوبودن اين ادب، نظر دارند و بر آن پاى بندند». ⁵