304كه برخى از ويژگىهاى او كه در تورات است، در قرآن نيز آمده است. در تورات آمده است: اى پيامبر! ما تو را گواه، مبشر، هشداردهنده و پناه امت مبعوث كرديم. تو بنده من و رسولم هستى...». 1
نظير همين روايت را بخارى در «كتاب التفسير» صحيح خود آورده است.
معناى روايت اين است كه پيامبر(ص) شفيع كسانى از امت خويش است كه شفيع ندارند. به دليل وسيله و واسطه بودن پيامبر كه خدا اين موهبت را به هنگام سجده افتادنش در عرش، به وى داد، او را بسيار مدح و ثنا كرد و فرمود: «سرت را بلند كن و هرچه مىخواهى درخواست كن تا برآورده شود». آنگاه رسولخدا(ص) فرمود: «تا زمانى كه حتى يك تن از افراد امت من در آتش باشد، وارد بهشت نخواهم شد». بنابراين [هرچه بخواهد] خداوند به او عطا مىكند تا راضى شود كه مصداق اين آيه قرآن است: وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضىٰ . 2
اين روايت شريف و عظيم بدون هيچگونه جدلى دلالت مىكند كه هركس مقام و جايگاه ندارد، وسيله نيز ندارد. كسى كه وسيله ندارد، به جايگاه و مقام نيز نمىرسد.... . اگر منزلت و مقام رسولخدا(ص) نبود، نمىتوانست براى كسانى كه شفيع ندارند، شفيع باشد. اما پيامبر(ص) از خود مؤمنان به آنان سزاوارتر است؛ چنانكه خداى سبحان در قرآن مىفرمايد: