303اين روايت، آشكارا دلالت مىكند كه واسطه حق، در اسلام، معتبر و مشروع و داراى مقام و جايگاهى در روز قيامت است.
بنابراين مؤمنان نزد خداوند داراى مقامى راستيناند. همان جايگاهى كه خداوند آن را براى كسانى شايسته مىداند كه به درگاه خداوند با شكستهدلى تضرع مىكنند و از آن عزيز غفار مىخواهند كه گناهان را از دوش ظالمان و معصيتكاران بردارد و آنان را بيامرزد. خداوند نيز دعاى آنان را مىپذيرد؛ زيرا آنان نعمتهاى خداوندند كه خداوند اجازه درخواست از آنان را داده است. اين نيز از روى منت، لطف و مهربانى خداوند است كه در دارالسلام، اين مقام و منزلت را براى آنان مقدر كرده است.
از پيامبر(ص) روايت شده است كه يك انسان صالح، مىتواند چهل تن يا هفتاد تن يا بيشتر از خاندان خويش را شفاعت كند. اين اختلاف، به دليل تفاوت روايات در اين مسئله است؛ به همين دليل آن حضرت فرمود: «اگر كسى دو شفيع از خاندان خويش داشته باشد، خوش به حالش». عايشه پرسيد: «اگر كسى يك شفيع داشته باشد، چطور»؟ آن حضرت فرمود: «حتى اگر يك شفيع داشته باشد، بهشتى است». عايشه ديگر بار پرسيد: «اگر از امت تو، كسى شفيع نداشته باشد، چگونه است»؟ حضرت فرمود: «من شفيع امت خويش هستم. آنان هرگز به شفيعى همانند من به پاداش نخواهند رسيد».
بخارى نيز از «عطاء بن يسار» نقل كرده است:
عبداللهبن عمروبن عاص را ديدم و بدو گفتم: «مرا از ويژگىهاى رسول خدا در تورات آگاه ساز». پاسخ داد: «آرى، به خدا سوگند