192به نامهاى الهى و صفات خداوند متوسل مىشوند، اما دعاى آنان مستجاب نمىشود. در اين صورت بايد اشكال كنيم كه ما مىبينيم افرادى دعا مىكنند و به نامها و صفات الهى يا به عمل صالح خويش يا به دعاى انسانى صالح متوسل مىشوند، اما نديديم دعاى آنان اجابت شود. [پس دعا جايز نيست.] مىبينيم كه در اين ادعا، اشكالى وجود دارد كه به خودشان نيز وارد است. در نتيجه ميان دعا و اجابت دعا هيچگونه تلازمى برقرار نيست. از اينرو، گفته البانى، سخنى ياوه، و شهادت بر نفى اجابت دعاست كه فقط مىتواند انسانهاى كم خِرَد را فريب دهد. 1
2. بخارى از «عبداللهبن دينار» و او از پدرش نقل مىكند كه شنيدم ابنعمر شعر ابوطالب را [درباره پيامبر(ص)] مىخواند:
وَ أَبيَضَ يُستَسقَى الغَمامُ بِوَجهِه
ثِمالُ اليَتامَى عِصمَةٌ لِلأَرامِلِ 2
«عمربن حمزه» مىگويد: سالم از پدرش نقل مىكند در حالى من به چهره پيامبر(ص) مىنگريستم كه او درخواست باران مىكرد و من نيز سروده شاعر را به ياد آوردم:
و أبيَضَ يُستسقَي الغَمامُ بِوَجهه
ثِمالُ اليتامَى عِصمةٌ لِلأرَاملِ
در اين حالت ديدم كه از هر ناودان، آب باران سرازير بود. اين شعر از ابوطالب است. 3
3. بيهقى از چند طريق در كتاب «دلائل النبوة» از سعيدبن خثيم هلالى،