172 مَعَ الْأَبْرٰارِ ¹ ؛ زيرا وفات با نيكان، مايه نجات و نيك‌فرجامى انسان است. اين‌آيه به روشنى دلالت دارد كه اشخاص نيز مى‌توانند در بالاترين سطح قابل تصور، به انسان‌هاى ديگر سود برسانند؛ وگرنه وفات و مردن به همراه انسان‌هاى صالح چه سودى مى‌تواند داشته باشد؟ بى‌ترديد، اگر وفات شخصى با وفات انسان صالح همراه شود، براى انسان سودمند است.

بنابراين، خداوند سبحان به مؤمن اجازه مى‌دهد كه از او بخواهد به‌واسطه فردى مؤمن، شفاعت شود و از آنجا كه اميد به پذيرفته شدن شفاعت بيشتر است، آنچه نزد خداوند مى‌باشد براى نيكان بهتر است. خداوند سبحان، به صور متعدد بر اين حقيقت تأكيد مى‌كند؛ براى نمونه مى‌فرمايد: يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَ كُونُوا مَعَ الصّٰادِقِينَ ² يا وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰاةِ وَ الْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ ³ يا به روشنى در سوره تين مى‌فرمايد: إِلاَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّٰالِحٰاتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ ⁴؛ يعنى اين پاداش نه تنها با فرارسيدن مرگ، پايان نمى‌پذيرد، بلكه پس از مرگ، بيشتر برقرار است. با اين تفاوت كه در زمان حيات، اين پاداش هم به خود شخص و هم به مردم سود مى‌رساند، اما پس از مرگ تنها به مردم سود مى‌رساند. البته سود خود او نيز با توجه به درجه‌اى كه در دنيا با اعمال خويش كسب كرده است، با بالا رفتن در مراتب كمال در