171
فصل دوم: ادله توسل در سنت
گفتار نخست: توسل به پيامبر(ص) پيش از ولادت
درآمد
خداوند متعال مىفرمايد: وَ مٰا عِنْدَ اللّٰهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرٰارِ . 1 اين آيه ثابت مىكند كه انسانهاى نيككردار داراى خير و بركتى از سوى خداوندند؛ زيرا آنان از توجه، رأفت، شفقت و رحمت پروردگار برخوردارند. خداوند به مقتضاى اين آيه، اجازه داده است تا انسانها به اين نيككرداران متوسل شوند و بيان كرده كه آنچه بنده از پروردگار خويش اميد دارد، نزد اين افراد نيككردار (ابرار) است. بدينترتيب، انسان فقط از طريق ابرار مىتواند از خير الهى بهرهمند شود و هرگز نمىتواند نيكى را كسب كند، مگر به بركت اينان.
براى بنده، توفيقى الهى به شمار مىرود كه خداوند او را به سوى ابرار سوق دهد؛ به همين دليل اولوالألباب از خداوند چنين مىخواهند: وَ تَوَفَّنٰا