156اسباب تشريع كرده است، ايمان مىآورند. آنان اسبابى را كه خداوند فرمان داده و احترام و تعظيم كرده است، بزرگ مىشمارند و آنچه را انفاق مىكنند، مايه تقرب به درگاه پرودگار مىدانند؛ يعنى آنها را وسيله رسيدن به منزلتها و مقامهاى الهى مىدانند.
سپس خداوند به بيان مسبب همه امور خير و انواع نيكىها مىپردازد تا دانسته شود كه انجام دادن اين اعمال براى پيامبر نيست. حتى اگر فردى، ثواب همه اين كارها را نيز به رسولخدا(ص) هديه كند، فضيلتى براى رسولخدا(ص) به حساب نمىآيد؛ بلكه رسول خداست كه بر اين امت تفضل مىكند؛ چون دعاى آن حضرت موجب تقرب امت اسلامى مىشود. اعمال شما، اندك فضيلتى بر فضايل رسولخدا(ص) نمىافزايد. در روايت نيز آمده است تا زمانى كه بر رسولخدا(ص) درود فرستاده نشود، دعا [به آسمان] بالا نمىرود. 1
بنابراين آيه فوق دلالتى آشكار دارد كه اعمال مؤمنان به يكديگر سود مىرساند؛ چنانكه پيامبر(ص) نيز فرمود:
هيچ بنده مسلمانى نيست كه پشت سر برادر [ايمانىاش] دعا كند، مگر اينكه خداوند به او مىفرمايد: مانند آن [دعايى كه كردى] براى تو نيز به ثبت رسيده است. 2
همچنين اگر انسان صدقهاى بدهد، به فرمان خداوند، پاداش صدقه، هم به گيرنده صدقه و هم به صدقهدهنده داده مىشود. فضل خداوند بسيار