157است. گواه چنين سخنى، اين است كه عمل رسول‌خدا(ص) مايه تقرب است. بنابراين، تقرب، چه از سوى رسول خدا و چه از سوى بنده صالح، سودمند است؛ زيرا بنده صالح، براى خويشان خودش مايه بركت است؛ حتى اگر آنان نيكوكار نباشند. صلوات و درود مؤمنان بر پيامبر نيز همين‌گونه است؛ چنان‌كه گفتيم، اين صلوات براى مؤمنان مايه تقرب به درگاه خداوند و موجب پذيرش عبادات، طاعات و دعاى آنان است. والله اعلم.

در اين آيه، معجزه‌اى ديده مى‌شود كه در اين روزگار آشكار شده است؛ چراكه شمارى از مسلمانان (وهابيان) گمان مى‌كنند اعمال خودشان است كه آنان را به خداوند نزديك مى‌كند و نيازى به واسطه نيست. اما خداوند آنها را توبيخ مى‌كند و در پايان آيه با بيان وَ صَلَوٰاتِ الرَّسُولِ أَلاٰ إِنَّهٰا قُرْبَةٌ لَهُمْ، ديدگاه اين افراد گمراه را باطل مى‌شمارد؛ زيرا حرف واو در آيه، حرف عطف است. اين عطف با كلمه الا (آگاه باشيد) تذكرى است به ضرورت توسل به برترين مردم (حضرت رسول(ص)) و اينكه اعمال مسلمانان به‌واسطه آن حضرت بالا مى‌رود و ارزش اعمال نيز به‌واسطه او بالا مى‌رود؛ زيرا آن حضرت به اعمال انسان‌ها فزونى مى‌بخشد. خداوند سبحان در قرآن مى‌فرمايد: قُلْ أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ رَحْمَةٌ لِلَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ . ¹ پاك و منزه است خداوندى كه آن حضرت را واسطه قبول اعمال و تحقق خواسته‌ها و نيازها قرار داده است.

10. وَ قٰالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ آيَةَ مُلْكِهِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ التّٰابُوتُ فِيهِ سَكِينَةٌ مِنْ