155مقايسه مىكند؛ چنانكه تفاوت ميان ربا و بيع را بيان مىكند. خداى سبحان ميان اعمال اعراب كافر و مؤمن مقايسه مىكند كه براى تحقق خواستههايشان از طريق تقرب اقدام مىكنند. اما تقربجويى كفار باطل است؛ زيرا غيرشرعى و پر از هوا و هوس است.
تقربهاى مشروع، آنهايى است كه داراى ضوابط شرعى و مشخصىاند و خداوند، استفاده از آنها را اجازه داده است؛ زيرا اين امور مأذون، موجب مهار نفس و رفتن به سوى يقين مىشود كه خداوند جهانيان، آن را براى مؤمنان مىخواهد؛ زيرا كسى كه ادعاى مقام يقين مىكند بايد از ادعا و خودخواهى رهايى يافته باشد.
راز هدايت نبوى به تمسك از وسايل و تكيه بر وسايل، در همين است. بايد اعتقاد داشت كه اين وسايل بهخودى خود، توان و اختيار رسانيدن هيچ سود و زيانى را ندارند. اما تمسك به آنها، براى فرمانبردارى از امر الهى، و به اقتضاى فطرتى است كه خداوند انسانها را براساس آن آفريده است.
ترك تمسك به اسباب، موجب مىشود انسان ادعاى باطل كند و در نهايت به خودمحورى، سركشى و شيطانصفتى منتهى گردد و انسان را به سوى گمراهى و كفران نعمتهاى الهى سوق دهد. همان مسئلهاى كه ابليس ملعون را گمراه كرد.
خداى سبحان پس از سخن گفتن از تقربجويىهاى غيرشرعى، به بيان تقربجويىهاى شرعى و صحيح مىپردازد تا اين نوع تقربجويى را به مسلمانان گوشزد كند و به آنان راه متقين را نشان دهد؛ به همين دليل در آيه99 مىفرمايد: وَ مِنَ الْأَعْرٰابِ مَنْ يُؤْمِنُ .... به آنچه خداوند در زمينه