126و از عذاب او بيمناك‌اند. از او مى‌ترسند و معصيتش نمى‌كنند؛ درحالى‌كه عذاب پروردگارت هراسناك است و بايد از آن دورى جست.

توسل‌جستن مسلمانان به بعضى از مقربان درگاه خدا به نحوى كه از آيه يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ ¹ برمى‌آيد، عمل صحيحى است، ولى غير از عملى است كه مشركان بت‌پرست انجام مى‌دهند؛ چراكه آنان به پيشگاه خدا متوسل مى‌شوند، ولى تقرب و عبادت را براى فرشتگان، جن و اولياى انس انجام مى‌دهند و عبادت خداى را ترك مى‌كنند. نه به او اميدوارند و نه از او بيمناك؛ بلكه همه اميد و ترسشان به وسيله است و ازاين‌رو تنها وسيله را عبادت مى‌كنند و اميدوار رحمت وسيله و بيمناك از عذاب آن‌اند. آن‌گاه براى تقرب به آن وسيله، كه به ادعاى آنان فرشته، جن يا انس است، متوسل به بت‌ها و مجسمه‌ها مى‌شوند. خود آن خدايان را رها مى‌كردند و بت‌ها را مى‌پرستيدند و با دادن قربانى‌ها به آنها تقرب مى‌جستند.

خلاصه اينكه ادعاى اصلى‌شان اين بود كه ما به وسيله بعضى از آفريده‌هاى خدا، به درگاه او تقرب مى‌جوييم. ولى در مقام عمل، آن وسيله را به‌طور مستقل پرستش مى‌كردند و از خود آنها (وسيله‌ها) بيمناك، و به خود آنها اميدوار بودند؛ بى‌آنكه خدا را در منفعت و ضرر مؤثر بدانند. در نتيجه، بت‌ها يا خدايان را شريك