177
2. تمرين عفو
علماى اخلاق، يكى از روشهاى آراستهشدن به اخلاق اسلامى را روش عملى بيان كردهاند؛ همانطور كه جسم آدمى در اثر تمرين ورزيده و توانمند مىشود تا بتواند وزنههاى سنگين را بلند كند، روح انسان نيز در اثر تمرين عفو و گذشت بخشاينده مىشود. اگر شخص از امور كوچك و كمارزش گذشت كردن را تمرين كند، كمكم نفسش عادت مىكند كه از امور بزرگتر هم بگذرد.
اگر شما زائر گرامى، تمرين كرديد كه صندلى بهتر را به دوست خود يا افراد ضعيف و ناتوان بدهيد، در مواردى كه افراد در اتوبوس سرپا ايستادهاند و شما نشستهايد، مىتوانيد صندلى خود را به شخص ديگرى نيز بدهيد و خودتان سرپا بايستيد. اگر بهترين جاى اتاق را به هماتاقى خود داديد و خودتان مقابل در خوابيديد، در موقعيتهاى بزرگتر نيز مىتوانيد گذشت كنيد.
در رابطه با گذشت، اين حكايت خواندنى است:
براى اينكه در روضۀالنبى جا پيدا كند، ساعتى پيش از مغرب، راهى حرم پيغمبر (صلى الله عليه و آله ) شد و جايى مناسب نزديك روضه پيدا كرد. آنگاه نشست و منتظر اذان مغرب ماند. براى اينكه جاى او تنگ نشود، چهارزانو نشست و قرآن بزرگى را هم جلوى خود باز كرد و مشغول تلاوت شد. به اطرافش بىاعتنا بود كه يكباره صداى اذان برخاست.
صفها كمى سامان گرفت و افراد، آمادۀ نماز شدند؛ ولى هنوز اقامه را نگفته بودند.
يكى از حجاج ايرانى، به زحمت خود را به آن جلوها رسانده بود و براى آنكه جايى پيدا كند، ميان صفها مىگشت. ولى جايى براى نشستن نبود.
دوست ما كه از ساعتى پيش، جا گرفته بود، مىتوانست كمى جابهجا شود و آن هموطن را كنار خود بنشاند؛ بىتوجه به اين صحنه پيش خود گفت: «خوب زودتر مىآمد و جا مىگرفت».
در همين فكرها بود كه ديد دو حاجى پاكستانى با اشاره، او را به سوى خود فرا خواندند