80واپسين روزهاى عمر خويش در اين شهر زندگى كرد و در سال 299 يا 301 هجرى در همين شهر به ديار باقى شتافت. ¹مدفن او در بيرون مقبره شيخان قم، معروف است.

اما برادرش، ابوالحسن على بن محمد بن جعفر بن موسى بن قولويه كه در «كامل الزيارات» احاديث فراوانى به نقل از او آورده شده، چندان عمر نكرد و در جوانى يا ميان‌سالى از دنيا رفت؛ از اين رو جز برادرش، ديگران احاديث بسيارى از او نشنيدند. با اين همه مى‌توان حدس زد كه وى از عالمان و مطّلعان به روايات بوده و شخصيتى موجّه و قابل اعتمادى داشته است؛ به‌ويژه كه بدانيم وى از كسانى همچون: سعد بن عبدالله اشعرى، على بن ابراهيم محمد بن يحيى عطار، حسن بن متوية بن سندى و احمد بن ادريس روايت كرده است و برادرى چون ابن قولويه از او نقل روايت كرده است.

اساتيد

اساتيد

يكى از ويژگى‌هاى ابن‌قولويه آن است كه از محضر اساتيد و از بزرگانى بهره‌هاى علمى و معنوى برده كه كمتر فقيه و محدثى توانسته از آنها برخوردار گردد. هركدام از ايشان كه نام خواهيم برد، از اركان فقه و حديث در عالم اسلام به شمار مى‌روند. از ميان اين اساتيد، تعدادى در قم و بعضى در بغداد سكونت داشته‌اند:

1. پدر بزرگوارش، محمدبن قولويه؛

2. برادرش، على بن محمد بن قولويه؛

3. ابوعلى احمد بن ادريس بن احمد اشعرى قمى؛

4. ابوالحسين احمد بن عبدالله بن على ناقد؛

5. حسن بن زبرقان طبرى؛

6. حكمين بن داود بن حكيم؛

7. ابوعيسى عبيدالله بن فضل بن محمد بن هلال طائى؛

8. ابوالحسن على بن حسين سعدآبادى قمى؛

9. على بن محمد بن يعقوب بن اسحاق بن عمار صيرفى؛

10. قاسم بن محمد بن على بن ابراهيم همدانى؛

11. ابوالفضل محمد بن احمد بن ابراهيم بن سليمان جعفى؛