148«محمدبنعبدالله اسكافى» (م240 ق) نيز مىگويد كه آيه ولايت درباره امام على (ع) نازل شده است. 1 «نيشابورى» در تفسيرش 2 و «عبدالرحمن ايجى» در «المواقف فى علم الكلام» نزول اين آيه را درباره امام على (ع) ، و مورد اجماع مفسران مىدانند.
«آلوسى» نيز مىنويسد:
غالب اخباريين بر اين باورند كه اين آيه درباره على - كرم الله وجهه - نازل شده است و حاكم نيشابورى و ابنمردويه و ديگران با سند متصل، از ابنعباس [و ديگران] اين حادثه را نقل كردهاند. 3
«عطا» از ابنعباس نقل كرده است كه اين آيه درباره على (ع) نازل شده است و نيز روايت مىكنند كه چون اين آيه نازل شد، عبداللهبنسلام به رسول خدا (ص) گفت: «من على (ع) را در حال ركوع ديدم كه انگشترش را به نيازمند صدقه داد. پس ما ولايت وى را مىپذيريم» از ابوذر نيز روايت شده كه گفته است:
با رسول خدا (ص) نماز ظهر گزارديم و نيازمندى در مسجد چيزى خواست و كسى به او كمك نكرد ... و على (ع) در حال ركوع به انگشت كوچك كه در آن انگشترى بود، اشاره كرد و سائل آن را درآورد ... و رسول خدا مشغول دعا شدند و به خدا سوگند هنوز دعاى ايشان پايان نيافته بود كه جبرئيل نازل شد و گفت يا محمد (ص) ! بخوان: ( إِنَّمٰا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ ...). 4
3. خداوند در آيه تبليغ مىفرمايد:
( يٰا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مٰا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمٰا بَلَّغْتَ رِسٰالَتَهُ وَ اللّٰهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النّٰاسِ...) (مائده: 67)