147
استدلال شيعه به آيه ولايت
«علامه شرف الدين» صاحب «المراجعات» نيز مىگويد: «احاديث صحيح و متواتر دلالت دارند، بر اينكه آيه ولايت در شأن على (ع) نازل شده؛ هنگامىكه على (ع) انگشتر خود را در حال ركوع به سائل صدقه داد».
وى در تفسير آيه ولايت مىگويد: واژه «ولى» در اينجا به معناى ولايت در تصرف است. كاربرد واژه امامت در معناى ولايت، مانند اين است كه بگوييم، فلانى «ولى» محجور است؛ بنابراين «ولى» كسى است كه امور شما را سرپرستى مىكند و در اين امر از خود شما مقدمتر است و تنها خدا و رسول او و على كه معصوم است، چنين ولايتى را دارند؛ زيرا اوست كه ايمان، اقامه نماز و دادن زكات در حال ركوع در وى جمع شده است و اين آيه درباره او نازل گرديد و خدا در اين آيه ولايت را براى خود و پيامبرش و على، بر سياقى يكسان، ثابت كرده و چون ولايت خدا ولايت عام است، ولايت پيامبر و «ولى» نيز، مانند آن و بر همان شيوه است. به اين ترتيب ولايت مذهبى، معنوى و خلافت سياسى امام علىبنابىطالب (ع) در نظريه ولايت به اثبات مىرسد. 1
اسامى صحابهاى كه اين حادثه را نقل كردهاند؛ از اين قرار است: «عبداللهبنعباس»، «ابورافع مدنى»، «عماربنياسر»، «ابوذر غفارى»، «انسبنمالك»، «جابربنعبدالله»، «مقدادبنالاسود» و «عبداللهبنسلام». از تابعين نيز، «سلمةبنكهيل»، «عتبةبنابىحكيم»، «سدى»، «مجاهد» و... به نقل اين حادثه پرداختهاند. بهگفته همه آنان اين آيه درباره امام على (ع) نازل شده است. 2