113براساس آن ضوابط به تكفير ديگران پرداختهاست و حال آنكه اين امور از معيارهاى مورد اتفاقانديشمندان ديگر مذاهب نيست.
در ادامه، به بخشى از اين كتاب كه درباره اسباب تكفير افراطى است، اشاره مىكنيم:
1. عدم اعتماد بر كتاب و سنت
ابنتيميه مىگويد:
تو نمىيابى اتفاق و ائتلافى را مگربه سبب پيروى از آثار پيامبران، از قرآن و حديثو آنچه پيرو آنان است و هيچ افتراق و اختلافىنمىيابى، مگر نزد كسانى كه پيروى از آن دورا رها كرده و بر غير آن مقدم داشتهاند. 1
همچنين مىگويد:
و اهل بدعت راه ديگرى را پيموده و بدعت گزارى كردهاند و حديث و قرآن را در اصول خود به جهت كمك گرفتن و اعتماد نمىآورند. 2
2. احتجاج به احاديث موضوع
ابنتيميه مىگويد:
... شكى نيست كه اين امر در برخى از آنان موجود است؛ زيرا در مسايل اصول و فروع به آثار جعلى و حكايتهاى غير صحيح احتجاج مىكنند و از قرآن و حديث آياتى را ذكر مىكنند كه معناى آن را نمىفهمند و چه بسا آنان را بىمورد تأويل كرده و در غير جاى خود قرار مىدهند. آن گاه با اين حديث ضعيف و معقول سخيف خود گاهى تكفير كرده و نسبت گمراهى و بدعتگذارى به اقوامى از شخصيتهاى مهم امت داده و آنان را جاهل مىشمارند... . 3