60در اين سرزمين جاذبه خدا، نبوت و ولايت حكم‌فرماست. اين سرزمين گذرگاهى است به سوى مشعر، جايگاه ذكر خدا و مقام قرب و نزديكى؛ آن‌گاه حركت به سوى منا، يعنى رجاء. منا سرزمين اميد، رحمت، مغفرت، فضل، كرامت، استجابت دعا، سعادت و خير دنيا و آخرت است. بنده در سرزمين منا به خدا اميدوار است و اميد بهترين عبادات و بالاترين مقامات نزد خداوند است. شايد از اين‌روست كه مدت آن از اعمال ديگر بيشتر است و حال كه بنده به مقام قرب رسيد، از طاغوت درون و بيرون، نفس اماره و شياطين جنى و انسى بيمناك است. از اين‌رو با رمى جمره، پاى بر نفس اماره مى‌گذارد و از هوا و هوس فاصله مى‌گيرد تا به خدا برسد. او با رمى جمرات سه‌گانه، طاغوت درون، شيطان جنى و انسى را طرد مى‌كند، با قربانى در منا، خاطره بزرگ حضرت ابراهيم و حضرت اسماعيل(عليهما السلام) را پاس مى‌دارد و با تراشيدن سر، باقى‌مانده كدورت‌ها و رذالت‌ها را مى‌زدايد. زنگار منيت‌ها را كنار مى‌گذارد.

در منزل سوم «سير من الحق الى الخلق» نيز كه با بازگشت از مكه و مدينه به وطن آغاز مى‌شود و مسئوليت مشكل‌تر از منزل اول و دوم است؛ حاجى بايد تهذيب نفس و خودسازى خود را به ديگران منتقل كند و الگويى وارسته باشد كه با رفتار و كردار خود، اخلاق اسلامى را به طور عملى ميان مردم تبليغ كند.