128
2. سياست‌هاى توليد نفت؛ رقباى نفتى
در زمينه رقابت دو كشور در توليد نفت، در اصل دو ديدگاه وجود دارد كه با وجود تفاوت آنها با يكديگر، عملاً يك نتيجه و آن هم نظارت نكردن و ناسازگارى سياست‌هاى دو كشور در اين زمينه به چشم مى‌خورد. طبق ديدگاه نخست، پس از پايان جنگ ايران و عراق در سال 1988م، سياست نفتى و مسئله بدهى‌هاى عراق به عربستان، به مشكل جديدى در روابط دو كشور تبديل شد. بغداد در آن سال‌ها از رياض و ديگر كشورهاى عضو شوراى همكارى خليج فارس انتظار داشت، تا با بالا نگه‌داشتن قيمت نفت، هم به باز سازى و هم به پرداخت بدهى‌هاى خارجى عراق كمك كنند. عربستان سعودى كه به خاطر منافع بلند مدت خود، به حفظ ثبات قيمت نفت و كنترل آن در حد متوسط متعهد بود، عملاً راهى خلاف ميل صدام حسين برگزيد و به تنش موجود در اين زمينه دامن زد. به نظر مى‌رسد كه در دوره جديد، دوره پس از صدام حسين نيز سياست نفتى دو كشور، باز هم به منبع اختلاف بين رياض و بغداد تبديل شده باشد. با اين همه، به دليل بالا بودن قيمت نفت در سال‌هاى اخير، اين اختلاف‌ها به طور موقت چندان آشكار نخواهند شد. در حال حاضر، سياست دو