91در صورت دوم يا جمله اول آيه را مربوط به انتخاب نوع قربانى(از گاو، گوسفند و شتر) و جمله دوم را مربوط به زمان يا محل قربانى كه همان زمان يا مكان ممنوعيت است بدانيم يا جمله دوم آيه را، حكم جداگانهاى براى مُحْرِم فرض كنيم كه در هر دو صورت خلاف ظاهر آيه است.
در صورت سوم اگرچه اشكالهاى صورت اول و دوم را ندارد، ولى با توجه به اينكه همه يا بيشتر مفسران، سبب نزول آيه را ماجراى صلح حديبيّه دانستهاند، آيه مشتمل بر حكم «مورد» يعنى ممنوعيت از ناحيه دشمن، نيست و از سوى ديگر با ذيل آيه نيز سازگار نيست آنجا كه مىفرمايد: ( فَمَنْ كٰانَ مِنْكُمْ مَرِيضاً... فَإِذٰا أَمِنْتُمْ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ ....
در هر صورت، در دلالت آيه، ظهورى بدون اضمار وتقدير و توجيه نيست و بايد به گونهاى اين امور را در آن لحاظ كرد. ولى به نظر مىرسد كه قول اول اشكال كمترى دارد و با روايات و فقه اماميّه نيز سازگارتر باشد كه براى آگاهى بيشتر لازم است به كتب مربوط مراجعه شود. 1