404 واسطه آمده است: «انّى قريبٌ» و نفرموده: «فَقُل انّى قريب» يا «اِنّه قريب» رابعاً اين جمله با حرف «اِنّ» مورد تأكيد قرار گرفته است. خامساً قرب خدا با صفت «قريبٌ» وصف شده نه با فعلى كه دلالت بر قرب داشته باشد و در حقيقت بدين ترتيب بر ثبوت و دوام قرب تأكيد شده است. سادساً اجابت با فعل مضارع «اُجيب» ذكر شده تا برتجدد و استمرار اجابت دلالت كند. سابعاً اجابت دعا با جمله شرطى «اذا دعانِ» مقيد شده است، يعنى چنان‌چه مرا بخواند، و اين قيد، مطلب زايدى بر عبارت «دعوة الداع» ندارد، بلكه عين همان است و فايده چنين قيدى اين است كه اجابت دعا، مقيد و مشروط به هيچ قيد و شرطى نيست، چنان‌كه در آيه شريفه اُدْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ ) (غافر: 60) آمده است. اين هفت نكته در آيه ياد شده، گواه بر شدت عنايت خداوند به امر دعا، تأثير آن، سرعت و قاطعيت اجابت آن است و از خصوصيات اين آيه شريفه اين است كه با همه ايجازى كه دارد، هفت مرتبه ياد خداى سبحان به گونه ضمير متكلم در آن تكرار شده است و اين تنها آيه‌اى است در قرآن كه از چنين مزيتى برخوردار است. 1
علامه طباطبايى (رحمةالله) همچنين دراين‌باره مى‌افزايد:
مقتضاى اينكه خداوند، تنها مالك حقيقى در جهان آفرينش است، و بندگان از پيش خود مالك هيچ چيز نيستند، و مقتضاى چنين ملكى كه هرگونه تصرفى را بدون هيچ مانعى تجويز مى‌كند اين است كه هر دعايى را كه بنده بكند اجابت نمايد و هر حاجتى را كه از او بخواهد برآورد؛ زيرا ملك او عام است و تسلط و احاطه‌اش مقيد به هيچ قيد و شرطى نيست... 2 و از اين بيان روشن مى‌شود كه آيه شريفه علاوه بر اينكه موضوع اجابت دعا را بيان