402قدس او راه يابد». 1
اى اخى! دست از دعا كردن مدار
با اجابت يا رد اويت چه كار؟ 2
ديده را ناديده خود انگاشتم
باز زنبيل دعا برداشتم 3
اين دعا تو امر كردى ز ابتدا
ور نه خاكى را چه زهره اين بُدى
چون دعامان امر كردى اى عجاب
اين دعاى خويش را كن مستجاب 4
هم ز اول تو دهى ميل دعا
تو دهى آخر دعاها را جزا 5
اين دعا هم بخشش و تعليم توست
گر نه در گُلخن، گلستان از چه رُست 6
هم دعا از من روان كردى چو آب
هم نباتش بخش و دارش مستجاب
هم تو بودى اول آرنده دعا
هم تو باش آخر، اجابت را رجا 7
«نقش دعا و نيايش، در رسيدن به رحمت بيكران الهى، با بيان امام صادق(ع) به خوبى روشن مى‌شود. ايشان مى‌فرمايند: «
الدُّعاءُ كَهفُ الاِجابةِ كَما انَّ السَّحابَ كَهفُ المَطرِ » 8؛ «دعا قرارگاه اجابت است همان‌گونه كه ابر، قرارگاه باران است». بنابراين اگر كسى با حسن ظنّ دعا كند و خالصانه از او بخواهد خدا هم اجابت مى‌كند. دعا در پيروزى انبياى بزرگ: نقش بسزايى ايفا كرده است؛ زيرا عمليات، «جسم» پيروزى است و دعا و نيايش «روح» آن. امام على‌بن‌موسى‌الرضا(ع) همواره به اطرافيان خويش مى‌فرمود: «
عليكُم بِسِلاحِ الاَنبياءِ »؛ «بر شما باد به سلاح پيامبران!» و در پاسخ به