394 بر حق است». (كهف: 44) و اگرچه رحمت عام خدا فراگير و شامل همه موجودات است: رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ ؛ «رحمتم همه چيز را فرا گرفته» (اعراف: 156) و كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلىٰ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ ؛ «پروردگارتان رحمت را بر خود فرض كرده» (انعام: 54)، ليكن رحمت خاص او ويژه پرهيزكاران است: رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ فَسَأَكْتُبُهٰا لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ (اعراف: 156)

آنچه از مجموع دو آيه اخير استفاده مى‌شود اين است كه خداوند بر خودش لازم كرده است كه رحمت خاص را به پرهيزكاران عطا كند.

بالا رفتن از جبل‌الرحمة، بايد انسان را به اين راز آگاه كند كه خداوند نسبت به مرد و زن «مؤمن» رحمت خاص و ولايت مخصوص دارد. نيل حج‌گزاران به چنين معرفتى، در نحوه نگرش و ارتباط آنان با ساير افراد و جوامع تأثيرگزار خواهد بود.

د) «نَمره» بخشى از سرزمين عرفات است. مسجدى نيز به اين نام در آنجا قرار دارد. امام سجاد(ع) در بيان راز اين محدوده فرمود:

معناى حضور در «نمره» اين است كه خدايا! من به چيزى امر نمى‌كنم؛ مگر اينكه بيشتر خود مؤتمر باشم و از چيزى بر حذر نمى‌دارم مگر اينكه خود پيشتر پرهيز كرده باشم. ¹

در توضيح اين روايت بايد بگوييم كه هر مسلمانى، مكلف به امر به معروف و نهى از منكر است. ظاهر اين حكم و بُعد فقهى‌اش آن است كه كسى‌كه عالِم به حكم شرعى است، بايد شخصى را كه عاملاً عامداً آن حكم را رعايت نمى‌كند، از باب امر به معروف و نهى از منكر راهنمايى كند. البته امر به معروف و نهى از منكر غير از تعليم، موعظه و ارشاد است، اگرچه ممكن است در بعضى موارد از مصاديق آنها باشد؛ زيرا امر به معروف و نهى از منكر، حتى اگر به نرمى بيان شود، جنبه ولايت و آمريت دارد.