391 عرفات، تكرار سخن معرفت‌يافتگان حقيقى و درك آنها، موجب معرفت مى‌شود. چه كسى عارف‌تر از حسين بن على(ع) است؟ زمزمه دعاى عرفه‌اش، انسان را به هويت خود و به رابطه خود با خدايش آگاه مى‌كند. انسان با اين دعا خداوند، خالق و محبوب خود و صفاتش را مى‌شناسد؛ نسبت به دنيا و آخرت معرفت پيدا مى‌كند؛ با شناخت صفات و كمالات الهى و پيامبران خدا، پرورش و اصلاح خويش آغاز مى‌شود و راه توبه و بازگشت هموار مى‌گردد». 1
به تعبير امام خمينى (رحمةالله): «با حال شعور و عرفان به مشعرالحرام و عرفات رويد و در هر موقف به اطمينان قلب بر وعده‌هاى حق و حكومت مستضعفان بيفزاييد، و با سكوت و سكون، تفكر در آيات حق كنيد». 2
همچنين مقام معظم رهبرى نيز مى‌فرمايند: «در عرفات، معرفت به حقارت خويش و عزت حق تعالى را بياموزيد». 3
شكوه ميرزادگى مى‌نويسد:
وقتى فلسفه اجتماعى را با فلسفه مذهبى بياميزيم، نتيجه آن است كه در عرفات مى‌توان حق را شناخت؛ حق را با همه حقانيت و حقيقتى كه در آن مى‌توان يافت... و در همين جا است كه مى‌توان حق و حقانيتى پيدا كرد. فكر مى‌كنم چه خوب است كه دوباره در احرام هستم، در اين چند متر پارچه ساده نخى و دور از همه انديشه‌هايى كه يك عمر گرفتارشان بوده‌ام، و چه خوب است كه مى‌روم تا در يك صحرا بدون آلودگى‌هاى ماشين و صنعت، با خويشتن خويش تنها باشم. 4