139 حدّ و قدر [اندازه] نهاده‌اند، در حقيقت و صرف نظر از حد و اندازه‌اى كه به خود گرفته‌اند، باز به غيب مطلق برمى‌گردند. ¹

«بنابراين، آيات محكم قرآنى به صراحت مى‌گويد: اولاً همه اشيا نزد خداوند، خزاينى پايدار و فناناپذير دارد: ( وَ إِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلاّٰ عِنْدَنٰا خَزٰائِنُهُ )؛ [«و هيچ چيز نيست مگر آنكه خزائن آن نزد ماست». (حجر:21)]؛ ثانياً، همه اشيا، از آن خزاين غيبى نازل مى‌شود: ( وَ مٰا نُنَزِّلُهُ إِلاّٰ بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ )؛ [«ولى ما جز به اندازه معينى آن را نازل نمى‌كنيم». (حجر:21)]؛ آن هم به‌گونه تجلّى. چنان‌كه امام على(ع) مى‌فرمايد: «

الحمدُ لِلّهِ الْمُتجَلّي لِخَلْقِهِ بِخَلْقِهِ » ²؛ [«سپاس خداى را كه با خلقت خويش بر خلق خود، متجلّى است»].

آيه شريفه ( وَ مٰا نُنَزِّلُهُ إِلاّٰ بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ ) حاكى است كه وجود اين اشيا در آن خزاين، به شكل «لفّ و جمع» است و به هنگام تنزّل، صورت «نشر و قدر و هندسه» به خود مى‌گيرد. با اين بيان، مفهوم آياتى همچون:

(قَدْ أَنْزَلْنٰا عَلَيْكُمْ لِبٰاساً يُوٰارِي سَوْآتِكُمْ وَ رِيشاً) ؛ [«لباسى براى شما آفريديم كه اندام شما را مى‌پوشاند و مايه زينت شماست». (اعراف:26)

(وَ أَنْزَلَ لَكُمْ مِنَ الْأَنْعٰامِ ثَمٰانِيَةَ أَزْوٰاجٍ) ؛ [«و براى شما هشت زوج از چهارپايان آفريد». (زمر:6)]

(وَ فِي السَّمٰاءِ رِزْقُكُمْ وَ مٰا تُوعَدُونَ)؛ «روزى شما در آسمان است و نيز آنچه شما وعده داده مى‌شويد». (ذاريات:22)

(وَ أَنْزَلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ)؛ «و آهن را آفريديم كه در آن، نيروى شديد است». (حديد:25)