137 يكى از ادله گرايش انسان به پديده‌ها، زيبايى آنهاست و اين، اتفاقِ نظر همه كسانى است كه كعبه را ملاقات كرده‌اند. به تعبير ابن بطوطه: «كعبه را ديديم كه چون عروسى زيبا و دلربا برتخت حشمت و جلال تكيه زده است و مهمانان خدا، از هر سوى آن را در ميان گرفته بودند» و اين زيبايى ظاهرى و صورى، بصرى و حسّى است كه از تماس كعبه، ادراك مى‌شود. از هر منظر و ديدگاه و در هر قلمرو و ساحتى از وجود كه كعبه معظمه، مورد توجه و مطالعه قرار گيرد و با هر معيارى كه ارزيابى شود، اين خانه، در اوج زيبايى خواهد بود». ¹

2. كعبه، عرش تنزّل يافته

از زيباترين ويژگى وجودى كعبه، جنبه نمادين آن است. با توجه به آيه شريفه:

(وَ إِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلاّٰ عِنْدَنٰا خَزٰائِنُهُ وَ مٰا نُنَزِّلُهُ إِلاّٰ بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ) (حجر: 21)

و هيچ چيز نيست مگر آنكه خزاين آن نزد ماست ولى ما جز به اندازه معينى، آن را نازل نمى‌كنيم.

مى‌توان كعبه را نمادى دانست كه از عرش بر زمين فرود آمده است. ²

شهيد مرتضى مطهرى با استناد به آيه شريفه يادشده مى‌فرمايد:

اين جهان، انعكاسى از آن جهان [جهان غيب] است. از قرآن كريم چنين استنباط مى‌شود كه هرچه در اين جهان است «وجود تنزل‌يافته» موجودات