325ائمه اطهار و پدران بزرگوار امام زمان(عج)، مهر خموشى بر لب زده بودند و آنگونه كه بايد نتوانستند اسرار و معارف و حِكَم را براى مردم بيان كنند؛ يا بهجهت تقيه، يا براى نيافتن مخاطب. 1 حضرت مهدى تمام آن علوم و اسرار را ظاهر مىكند و چيزى از حقايق را ناگفته نمىگذارد.
در دعاى افتتاح از خداوند متعال مىخواهيم: «
اللّهم أظهِر بِه دِينك وسنّة نبيّك حتى لايسْتَخفِيَ بِشيء مِنَ الْحقِّ مَخافَةَ أحَد مِنَ الْخلقِ ».
در تفسير آيه وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهٰا ؛ «و زمين در آن روز به نور پروردگارش روشن مىشود» (زمر: 69). از امام صادق(ع) 2 نقل شده است: «با قيام قائم ما، زمين نورانى مىشود» ظاهر اين است كه اين روشنايى، به گسترش علوم بهوسيله امام زمان اشاره دارد. مخفى نماند كه يكى از القاب امام زمان(عج) «نور آلمحمد(ص)» است. در خور توجه است كه حضرت بنابر قولى كه بعضى آن را مشهورتر مىدانند، در سال 256ه.ق متولد شده است كه بهحساب ابجد، تاريخ تولد ايشان مطابق با كلمه نور خواهد شد.
«مهدى» معروفترين لقب حضرت
«مهدى» مشهورترين لقب حضرت، و به معناى «هدايتيافته» است. خداوند حكيم، انسانهايى را براى هدايت و ارشاد خلق مىفرستد كه خودشان هدايتشده باشند؛ زيرا آنان تا مهدى نباشند، نمىتوانند هادى باشند.
ذات نايافته از هستىبخش
كى تواند كه شود هستىبخش
گرچه نام «مهدى» براى حضرت قائم، شهرت پيدا كرده است، اما براساس روايات، تمامى ائمه(عليهم السلام) «مهدى»اند؛ زيرا تمام آنها از طرف خداوند، علم و دانش دارند و به راز ورمز دين وتفسير و تأويل آيات آگاهاند. يكى از آياتى كه بر امامت و حقانيت مكتب اهلبيت(عليهم السلام) دلالت مىكند، اين آيه است كه خداوند مىفرمايد: