133اين روايت و نظير آن مىرساند كه در صدر اسلام نيز مقايسه بين اين دو آيه براى بعضى از مردم مطرح بوده است. آرى، در آيه اول «علم» نكره است و به مختصر علم از كتاب نيز اطلاق مىشود. اما در آيه دوم با اضافهشدن علم به «الكتاب» كه الف و لام دارد و مفيد عموم است، مراد تمامى علم كتاب خواهد بود؛ براى مثال اگر گفته شود آبىاز دريا، مىتوان آن را به قطرهاى از آب دريا نيز اطلاق كرد. اما اگر گفته شود آب دريا، منظور تمامى آب دريا خواهد بود.
ميان ماه من تا ماه گردون
تفاوت از زمين تا آسمان است
بنابراين اگر آصف با مقدارى از علم كتاب توانست چنان قدرتنمايى كند، مولاى متقيان علىبن ابىطالب(ع) چه قدرتى خواهد داشت؟!
مقدارى از اين قدرت ائمه اطهار(عليهم السلام) در شفاى مريضان و دادرسى به مظلومان مشاهده شده است كه صدها نمونه آن در كتابها نوشته شده است. 1
به ذره گر نظر لطف بوتراب كند
به آسمان رود و كار آفتاب كند
نسبت ناروا به موحدان
متأسفانه فرقه نوظهور وهابيت 2 توسل را شرك مىداند و پيروان قرآن را، جاهلانه يا مغرضانه، مشرك مىخوانند. گرچه خوشبختانه اهلسنت با آنان همفكر و همراه نيستند، ولى براى رفع اتهام از پيروان اهلبيت، به نكاتى اشاره مىكنيم:
ملائكه و تدبير عالم
قرآن در آيات فراوانى به مسئوليتهاى ملائكه اشاره مىكند كه برخى از آن وظايف را در اينجا ذكر مىكنيم: