1) . اگر در حديث يا كلام اولياء آمده است: «كان الله و لَمْ يكُنْ مَعَهُ شَيء»؛ «خداوند بود و هيچ چيز با او نبود»، بايد توجه داشت كه «كان» در اين جمله، به اصطلاح اديبان، كان منقطعه و ناقصه نيست؛ چون اگر كان ناقصه بود، نياز به خبر داشت. كان الله يعنى ثبَتَ. اينكه مى‌گوييم منقطعه نيست، به اين معناست كه زمان آن سپرى نشده و اتمام يافته باشد. در وَ كٰانَ اللّٰهُ سَمِيعاً بَصِيراً (نساء: 58) هم كان منقطعه نيست. اگرچه كان در اين جمله‌ها از نظر دستور زبان عربى فعل ناقص است، ولى منقطعه نيست؛ يعنى زمانى خداوند سميع و بصير بوده و اكنون ديگر سميع و بصير نيست، ولى وقتى كه مى‌گوييد: «كانَ سعيدٌ قائماً»؛ «سعيد ايستاده بوده»، ايستادن سعيد متعلق به زمانى است كه سپرى شده است. همين‌طور «كانَ الله و لمْ يكُنْ مَعَهُ شيء»؛ يعنى الآن هم خدا هست و چيزى با او نيست و بيان آن اين است كه در مرتبه وجودى هيچ چيز هم‌رتبه هستى خداوند نيست.