301است، از اين رو مىشود آن را تكميل و شيعه و يا تشيع را اينگونه شناساند:
«شيعه» بهجمع كثيرى از مسلمانان اطلاق مىشود كه پس از رسولالله(ص) معتقد بهولايت و امامت على و نُه امام از فرزندان معصوم او باشند، و از آنان در همه فروعات دين اطاعت كنند و عقلاً و شرعاً تسليم دستورات آنان باشند.
ب) پيدايش و ظهور شيعه
اين عنوان، هرچند غلطانداز و گمراه كننده است، ولى نگارنده از باب مماشات با خصم آن را مىآورد؛ زيرا ظهور شيعه و تشيعّ واقعى، همزاد اسلام و متن دين بوده است؛ چرا كه گذشته از فداكارىها و فضائل على(ع) 1 پيامبر خدا(ص) على(ع) را معيار ارزيابى حق، معرفى كرد و بهنقل أُمّ سلمه فرمود: « عَلِيٌّ مَعَ الحقِّ، وَ الحقُّ مَع عَلِيٍّ، و لَن يَفتَرِقا حتّى يَرِدا عَلَيَّ الحَوض يَومَ القيامة» 2و در نقل ديگر فرمود :«وَاللهِ إنَّ عَلِيّاً عَلَىالحَقِّ قَبلَ اليَومِ، و بعدَ اليَومِ، عَهداً مَعهُوداً و قضاء مَقضياً » 3،
همچنين با توجّه بهحديث متواتر «ثقلين» 4، حضرت على(ع) از اسلام و اسلام ز او جداناپذير است، و بىترديد پيروان واقعى او، برخاسته از متن اسلام خواهد