232 هفت: حديث أبي‌بصير ¹؛ اوّلا ً: به‌خاطر معلى‌بن محمد البصرى(چنانچه قبلاً اشاره شد) ضعيف است.

ثانيا ً: على‌بن‌حمزه بطائنى، يكى از استوانه‌هاى واقفيه است ²؛ هرچند كه شيخ طوسى او را در يك‌جا بدون تأييد و تضعيف از اصحاب امام صادق(ع) مى‌خواند ³ و درجاى ديگر از اصحاب امام كاظم و واقفى مى‌شمارد ⁴، السيدالخويى به‌نقل از شيخ طوسى او را اولين كسى مى‌داند كه اعتقاد به‌وقف در مورد امام رضا(ع) از او سر زد، و تصريح مى‌كند كه على‌بن‌ابى‌حمزه از معاندان است مگر اينكه احتمال برگشت از اعتقاد باطل او درست باشد ⁵، و از نظر مجلسى روايت، مجهول است ⁶.

ولى محتواى روايت هرگز تحريف را نمى‌رساند بلكه زيادى (أهل‌الولاية) ، تنزيل معنايى است كه قبلاً اشاره شد ⁷، يا تأويل و تفسير معنايى ⁸؛ به‌اين معنا كه از نگاه برخى نويسندگان « تأويل » در لغت، رجوع و بازگشت به‌اصل را معنا مى‌دهد ⁹ و در اصطلاح متأخران، عبارت است از منصرف كردن لفظ، از معناى راجح به‌معناى مرجوحى كه مقرون به‌دليل است ¹⁰؛ هرچند كه اين نويسنده اين مفهوم را موافق معناى لفظ تأويل