206محتمل مى‌شمارد ¹. بنابراين مقدمه، تفسير قمى از آن قمى نيست بلكه از شخصى است كه نزد علماى شيعه هويت معلومى ندارد ².

ثانياً: قفارى با استناد به‌كلام مرحوم خويى كه مى‌گويد: «كثرت اين روايات موجب يقين به‌صدور برخى از آنها از امامان معصوم(عليهم السلام) مى‌شود، و يا حداقل به‌صدور برخى از آنها اطمينان پيدا مى‌كنيم به‌ويژه كه سند بعضى از آنها معتبر است» ³، آن را اعتراف علماى شيعه به‌تحريف مى‌شمارد ⁴؛ درحالى‌كه لازمه كلام خويى تأييد روايات تفسير قمى كه توسط ابوالفضل‌العبّاس نَقل شده، نيست؛ چه اينكه تأييد آنها به‌معنى تأييد متن و دلالت روايات نيست ⁵، بلكه قفارى نوعى خيانت در امانت را مرتكب شده است؛ زيرا مقصود خويى اين است كه اين روايات از نظر كثرت اعتماد آور است ولى از نظر دلالت و محتوا قابل بحث است و از اين جهت همه روايات را مردود مى‌شمارد ⁶.

ثالثاً: رواياتى‌كه در اين تفسيرآمده و قفارى آنها را تحريف مى‌شمارد، از چهاردسته خارج نيست؛ دسته‌اى بدون سند و از ابوالفضل‌العبّاس است كه فاقد ارزش علمى است، پاره‌اى از آنها ضمن اينكه منقطع است در مورد تفسير قرآن است نه تحريف؛ گروهى از روايات ربطى به‌تحريف ندارد و دسته چهارم هرچند در ظاهر مستند است ولى در واقع گذشته از اينكه منقطع و راوى آنها از على‌بن‌ابراهيم مجهول است، از جهت متن، مضمون آنها در منابع اهل‌سنت ديده مى‌شود ⁷؛ يكى از رواياتى كه در تفسير منسوب به‌قمى آمده، اين گزارش است كه«... قال‌ابوجعفر(ع) نَزَلَ جبرئيل(ع) على رسول‌الله(ص) بهذه الآية: ... و قال الظالمون - لآل محمدحقهم - إن تتبعون إلا رجلا مسحورا