112هنگام آيه « خُذْ مِنْ أَمْوٰالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكِّيهِمْ بِهٰا وَ ... » نازل شد. ¹ بنابراين تطهير در اين آيه، از مورد اول است؛ يعنى درباره كسانى كه مرتكب گناه شده و پاك شده‌اند.

چنان‌كه آياتى از قرآن كريم كه درباره همسران اهل بهشت نازل شده است و آنها را به وصف مطهره توصيف مى‌كند، از مورد دوم است؛ يعنى كسانى كه مرتكب گناهى نشده و پاك‌اند. خداوند مى‌فرمايد: « وَ لَهُمْ فِيهٰا أَزْوٰاجٌ مُطَهَّرَةٌ وَ هُمْ فِيهٰا خٰالِدُونَ » ؛ «و براى آنان همسرانى پاكيزه است و جاودانه در آن خواهند بود». (بقره:25) همچنين آيه « أَخْرِجُوا آلَ لُوطٍ مِنْ قَرْيَتِكُمْ إِنَّهُمْ أُنٰاسٌ يَتَطَهَّرُونَ » ؛ «خاندان لوط را از شهر و ديار خود بيرون كنيد، كه اينها افرادى هستند كه پاكدامنى را مى‌طلبند». (نمل:56) از مورد دوم است؛ زيرا خاندان حضرت لوط كسانى نبودند كه همانند قوم آن حضرت، آلوده به عمل زشت آنان شده باشند تا واژه طهارت به معناى پاك شدن از گناه معنا شود. بلكه چون آنان از كسانى بودند كه هرگز آلوده به اين عمل زشت نشده بودند، به پاكى توصيف شدند. وگرنه آن قوم تبهكار به اخراج آنان فرمان نمى‌دادند.

مفسران نيز به اين نكته تصريح كرده‌اند. طبرى ذيل آيه را اين‌گونه معنا مى‌كند: «لوط و پيروان او مردمانى هستند كه از آنچه ما انجام مى‌دهيم، يعنى لواط، پاك هستند» ² كه طهارت در آيه را به دورى از گناه لواط معنا كرده است، نه به طهارت حاصل از توبه از گناه لواط. سيوطى