113نيز مانند طبرى از ابن‌عباس نقل مى‌كند كه وى نيز طهارت در اين آيه را، به طهارت از عمل زشت لواط معنا كرده است. ¹ البته در آينده روشن خواهد شد كه توصيف آل لوط به طهارت، دليل بر عصمت آنان نيست. آرى، آيه تا اين اندازه دلالت دارد كه آنان مانند قوم لوط به عمل زشت آنان آلوده نبودند.

با توضيحى كه بيان شد، چند امر روشن مى‌شود:

1. واژه تطهير در آيه تطهير به معناى دوم است؛ يعنى كسانى كه بدون ارتكاب هيچ‌گونه گناهى، همواره پاك‌اند. برخى از مفسران به اين نكته تصريح كرده‌اند. فخر رازى در ذيل آيه مى‌گويد: «

فَجَعَلَ بَرائَتَهُمْ مِنَ المَعاصِي طَهارَةً لهَم » ²؛ «خداوند مبرّا بودن آنان را از گناهان، طهارت براى آنان قرار داد».

آلوسى نيز در ذيل آيه چنين مى‌گويد:

ممكن است مراد از طهارت، صيانت و نگهدارى باشد و معناى آيه اين باشد: «اراده خداوند سبحان بر اين است كه پليدى را از شما دور سازد و شما را از گناهان نگه دارد؛ نگهدارى كامل در آنچه خداى (جلّ شأنه) به آن فرمان داده يا از آن باز داشته است. ³

ابن‌تيميه نيز در مبحث آيه تطهير به دو نوع طهارت اشاره مى‌كند و مى‌گويد: «پاكى از گناه يا به انجام ندادن آن است، يا به توبه از آن». ⁴ وى