111استعمال واژه تطهير در قرآن كريم روشن مى‌شود كه اين واژه در دو مورد به كار رفته است: يكى درباره شخصى كه ابتدا دچار گناه شده و سپس با انجام دادن كار شايسته يا توبه، از گناه خود پاك شده است و ديگر درباره شخصى كه اصلاً به گناه آلوده نشده است. آيه سوره توبه، كه نويسنده به آن استدلال كرده است، از مورد اول است؛ زيرا خداوند سبحان پس از آنكه فرمود: «اين گروه به گناهان خود اعتراف كرده‌اند و عمل صالح و گناه را در آميخته‌اند». به پيامبرش مى‌فرمايد: «با صدقه گرفتن بخشى از اموالشان آنان را از گناهانشان پاك گردان».

گواه بر اين مطلب سبب نزول آيه است كه طبرى و ديگر مفسران از ابن‌عباس نقل كرده‌اند كه چون «ابولبابه» و گروهى، از فرمان پيامبر اكرم (ص) سرپيچى كردند و در جنگ تبوك شركت نكردند، از اين عمل خود پشيمان شدند. ازاين‌رو خود را به ستون‌هاى مسجد بستند و سوگند ياد كردند كه خود را آزاد نكنند، مگر اينكه پيامبر آنها را آزاد سازد و عذر آنها را بپذيرد. پيامبر (ص) نيز چون از حال آنها آگاه شد، سوگند ياد كرد كه آنها را آزاد نمى‌سازد تا اينكه فرمان از سوى خداوند آيد. در اين هنگام آيه « وَ آخَرُونَ اعْتَرَفُوا بِذُنُوبِهِمْ خَلَطُوا عَمَلاً صٰالِحاً وَ آخَرَ سَيِّئاً عَسَى اللّٰهُ أَنْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ إِنَّ اللّٰهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ » نازل شد و پيامبر (ص) آنها را آزاد كرد. پس از آزاد شدن، اموال خود را نزد پيامبر (ص) آوردند و از آن حضرت خواستند آن را صدقه دهد و براى آنها استغفار كند.

حضرت فرمود: «من مأمور نشده‌ام كه اموال شما را بگيرم». در اين