109البته اين واژه در قرآن كريم در موارد ديگرى هم به كار رفته است كه مى‌توان آنها را يا به اين چهار مورد بازگرداند يا در موارد مستقل ديگرى مطرح ساخت.

مراد از طهارت در آيه تطهير، طهارت و پاكى از شرك و گناه و هرگونه رجس و پليدى است، نه طهارت و پاكى از آلودگى ظاهرى و آلودگى حدث؛ زيرا در آيه سخن از رجس است و «رجس» در اين آيه چنان‌كه در مبحث دلالت آيه بر عصمت ائمه گذشت، عبارت است از هر رفتار ناپسند و گناه.

2. بايد دانست گاهى طهارت، از يك يا چند گناه خاص است و گاهى طهارت، از همه گناهان. از ديدگاه اماميه، چنان‌كه گذشت، طهارت از يك يا چند گناه، عصمت را به دنبال نمى‌آورد. آنچه موجب عصمت مى‌شود پاكى از همه گناهان است.

علامه حلى دراين‌باره مى‌گويد: «اماميه بر اين باور است كه ائمه مانند انبيا هستند در لزوم معصوم بودن آنها از همه كارهاى زشت و ناپسند از دوران كودكى تا هنگام مرگ...». ¹

مراد از تطهير در آيه شريفه تطهير، طهارت و پاكى از همه گناهان است؛ زيرا منظور از تطهير، تطهير از مطلق رجس است.

3. به عقيده اماميه، معصوم كسى است كه در سراسر عمر خود هيچ‌گاه آلوده به گناه و اشتباه نشده باشد.

بعد از بيان اين سه نكته به ذكر آيات مورد نظر نويسنده مى‌پردازيم؛