108معصوم باشند. آنگاه آياتى را ذكر مىكند كه در آنها، اين دو واژه درباره غير اهلبيت عليهم السلام به كار رفته است.
قبل از بررسى آيات، بيان چند نكته لازم است:
1. واژه طهارت از واژههايى است كه در قرآن در موارد مختلفى به كار رفته است. اين موارد عبارتاند از:
الف) طهارت از نجاستهاى ظاهرى؛ مانند طهارت در آيه 24 سوره مدثر كه خداوند مىفرمايد: « وَ ثِيٰابَكَ فَطَهِّرْ » ؛ «و لباست را پاكيزهدار».
ب) طهارت از حدث به معناى فقهى آن؛ يعنى پاكى از آنچه بر نمازگزار لازم است؛ خواه حدث اصغر باشد كه طهارت از آن با وضو و تيمم حاصل مىشود و خواه حدث اكبر باشد كه طهارت از آن با غسل و تيمم فراهم مىشود؛ مانند طهارت در آيه 6 سوره مائده كه خداوند مىفرمايد: « وَ إِنْ كُنْتُمْ جُنُباً فَاطَّهَّرُوا » ؛ «و اگر جنب باشيد، خود را بشوييد [و غسل كنيد]».
ج) طهارت از كفر و شرك؛ مانند آيه 41 سوره مائده كه خداوند درباره يهوديانى كه ابتدا به اسلام و سپس به كفر گرويدند مىفرمايد: « أُولٰئِكَ الَّذِينَ لَمْ يُرِدِ اللّٰهُ أَنْ يُطَهِّرَ قُلُوبَهُمْ » ؛ «آنها كسانى هستند كه خدا نخواسته دلهايشان را پاك كند».
د) طهارت از گناه؛ مانند آيه 103 سوره توبه كه خداوند درباره مؤمنان گناهكار مىفرمايد:
« خُذْ مِنْ أَمْوٰالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكِّيهِمْ بِهٰا »
از اموال آنها صدقهاى [به عنوان زكات] بگير، تا به وسيله آن، آنها را پاكسازى و پرورش دهى.