109 هدف اجابت برساند. موقف [عرفات]، مكان شريفى است و رحمت واسعه الهى، به بركت نفس گرم او... ريزش دارد و شكى نيست كه در عرفات، گروهى از صالحان و پاكيزه‌دلان موجودند و چون همه به اجتماع، از در زارى و تضرع درآيند و دست‌ها به جانب آسمان بلند سازند و گردن‌ها كشيده، چشمِ انتظار بگشايند و از وى طلب آمرزش كنند، بلاشك، آرزوهايشان برآورده شده و سعى‌شان مشكور است. ¹

ب) داستان‌هاى عرفانى

اظهار پشيمانى از اعمال گذشته

روزبهان بقلى شيرازى، در عرفات ايستاده بود. وقت دعا، خلق دست برداشته بودند و دعا مى‌كردند و حاجت مى‌طلبيدند.

جوانى را ديد خاموش بود. شخصى بر او رفت و گفت: «اى جوان! زمان اجابت است. مكانى مكرم است و زمانى معظم. چرا دعايى نمى‌كنى و حاجتى نمى‌طلبى و دستى برنمى‌دارى؟»

گفت: «اى عزيز! چه كنم؟ اگر زبان است، آلوده است از غيبت و اگر دست است، در معصيت. دست و زبانى ندارم كه شايسته آن باشد كه حاجتى طلبم يا به دعايى بردارم. مرا روى خواستن و طلب كردن و گفتن نيست. اگر تو را هست، بگو و بخواه». ²