108 و رحمت او انداخته و گردنها به لطف و كرم او كشيده و البته چنين موقفى از نيكان و اخيار خالى نيست، بلكه ظاهر آن است كه ابدال و اوتاد ارض، در خدمت صاحب عصر در آنجا حاضرند. پس دور نيست كه از حضرت ذوالجلال، به واسطه دلهاى پاك و نفوس مقدسه و رحمت بركافه مردمان، فائض شود و چنان گمان نكنى كه همه اين خلايق، آنجا جمعاند و با هزار اميدوارى، راه دور و درازى پيموده و اهل و وطن را دور افكنده و كربت و غربت بر خود قرار داده و رو به در خانه چنين كريمى آوردهاند، خداوند كريم همه را نااميد كند و سعىشان را نابود سازد و بر غريبى ايشان ترحم نكند؟ زينهار! زينهار! درياى رحمت از آن وسيعتر است كه در چنين حالى تنگى كند و از اين جهت، رسيده است كه بدترين گناهان آن است كه آدمى به عرفات حاضر شود و چنان گمان كند كه خدا او را نيامرزيده است. 1
آرى! ميهمان حق، در عرفه با خدايش صحبت و راز و نياز مىكند و در مناجات خود، شرح پريشانحالى و درماندگى خود را، يك به يك يادآور مىشود.
در اين زمينه، صاحب كتاب «الحقايق» گويد:
در آنجا بايد با كمال تضرع و زارى، به حضرت كردگار توجه پيدا كند تا وى را در جمله رستگاران و مرحومان قرار دهد و تير آرزويش را به