81هر كس بر محبت آلمحمد(ص) بميرد، آمرزيده و تائب است، هر كس بر محبت آل محمد(ص) بميرد، با ايمان كامل از دنيا رفته، هر كس بر محبت آل محمد(ص) بميرد، ملك الموت و نكير و منكر او را مژده بهشت مىدهند، هر كس با حب آل محمد(ص) بميرد، آنگونه به سوى بهشت مىرود كه نوعروس به سوى حجله همسر شتاب مىگيرد، آنكه بر حب آل محمد(ص) بميرد، قبر او زيارتگاه فرشتگان رحمت قرار مىگيرد، هر كس با حب آل محمد(ص) بميرد، به شيوه سنت پيامبر و جماعت مسلمين از دنيا رفته، و هر كس با بغض و عداوت آل محمد(ص) بميرد، روز قيامت بر پيشانى وى نوشته شده: اين از رحمت خدا نااميد است! 1
زمخشرى نيز، اين حديث را در تفسير آيه «مودت» از سوره «شورى»، به صورت حديث «مرسل»، از مسلّمات گرفته است و نويسندگان فضيلتها و منقبتها هم، گاهى اين را به صورت «مرسل» و بارها به صورت «مستند» در كتابهاى خود آوردهاند. 2
بنابراين، روشن است كه اين مقام بلند، براى كسانى ثابت است كه حجتهاى بالغ الهى، سرچشمه زلال شريعت و امينان وحى پس از پيامبر(ص) هستند و در اجراى اوامر و نواهى از پيامبر(ص) نيابت مىكنند. بر اين اساس، كسى كه آنها را دوست بدارد، دوستدار خداست و هر كس كينه و دشمنى آنها را در درون خود بپرورد، به يقين دشمن و مخالف خدا خواهد بود!
همام بن غالب (فرزدق)، در اين باره، اينگونه مىسرايد: