244كسانى كه از اماميه و حشويه، چيزى غير اين بگويند كه گذشت، آنان به احاديث ضعيفى تمسك جستهاند كه پنداشتهاند آن احاديث، صحيح است و نظر آنان اعتبار ندارد و با اينگونه نظرات نمىتوان از يك مطلب كلى و اصولى قطعى، دست برداشت.
همچنين محقق هندى از قول سيد مرتضى نقل مىكند كه:
علم به صحت قرآن، مانند علم به وجود شهرها و وقايع بزرگ مشهور و ديوان اشعار عرب است؛ زيرا اولاً اهميت دادن به حفظ قرآن، به قدرى زياد بود كه در ساير مكتوبات چنين دقت و مراقبتى اعمال نمىشد و ثانياً قرآن معجزه نبوت و مأخذ علوم شرعى و احكام دينى است و دانشمندان مسلمان، در حفظ و نگهدارى آن، آنقدر دقت و مواظبت به خرج دادهاند كه حتى، تمام جزئيات آن را، مانند: اعراب و قرائت و حروف و آيات آن را تنظيم نمودهاند، آنوقت با اين همه دقت و توجه، چگونه ممكن است در آن، زياده و نقصانى، رخ داده باشد؟!
نظريه محدثان شيعه درباره قرآن
امام هندى در اين باره مىگويد: قاضى نور الله شوشترى كه از علماى مشهور اماميه است، مىنويسد:
آنچه درباره وقوع تغيير در قرآن، به شيعه اماميه نسبت داده شده، نظر اجماعى آنان نيست، بلكه اين مطلب را گروه اندكى بيان داشتهاند كه براى نظر آنان، نمىتوان اعتبارى در نظر گرفت! 1