217دقت موضوع را مطالعه كند، مى‌يابد كه آن روايت‌ها، هيچ‌گونه تقييد و تخصيصى ندارند و مسلمانان نيز، بر عدم تخصيص آن اجماع نظر دارند. ¹

بر اساس ظاهر احاديث صحيح، به دست مى‌آيد كه افرادى مانند: مسلمانان بى‌نماز، كسانى كه با مسلمان مى‌جنگند، بردگان فرارى از مولاى خود، زنان نوحه‌گر بر ميت و كسانى‌كه طعن نسب مى‌كنند و كسى را بدون دليل به كسى يا به پدر ديگرى، متهم مى‌نمايند كافر مى‌شوند. ² درباره اين نوع كفر هم، طورى‌كه از ظاهر احاديث استفاده مى‌شود، منظور شدت حرمت و بزرگى گناه است، نه كفر حقيقى، بنابراين، روايت‌هايى كه سب و دشنام را موجب كفر مى‌داند، به فرض اينكه صحيح هم باشند، منظور اين نوع كفر است! و دليل روشن‌تر اينكه همه برادران اهل سنت از گذشته تاكنون، مى‌گويند: «هر كس موحد بميرد، داخل بهشت مى‌شود، اگرچه گناهانى هم از او سر زده باشد».

فاضل نووى نيز، در اين باره نظرهايى دارد كه در بحث‌هاى آينده مطرح خواهيم كرد.

دليل چهارم:

قاضى عياض مى‌گويد:

مردى در حضور ابوبكر وى را دشنام و ناسزا گفت. ابو برزه اسلمى گفت: اى خليفه رسول خدا! اجازه بده گردن او را بزنم!

ابوبكر گفت: آرام باش، چنين كارى جز از عهده رسول خدا(ص) ساخته نيست. ³