188براى تطهيرشان جبرئيل(ع) را فرستاده است. پيامبر(ص) به دستور خداوند به وسيله آنها با دشمنان مباهله كرده و آنها كسانى هستند كه خداى متعال، مودت آنها را واجب كرده و رسول اكرم(ص) ولايت و دوستى آنها را واجب نموده است. آنها يكى از دو «ثقلينى» هستند كه هر كس به آنها تمسك جويد، گمراه نمىگردد و هر كس از آنها اطاعت كند، راه هدايت به سوى خداوند را يافته است.
يكى از آنها امير مؤمنان(ع) است كه برادر، ولى، پرچمدار تأسيس دين و وصى حضرت محمد(ص) است و كسى است كه پيامبر(ص) راجع به او شهادت داده است كه: «او خدا و رسول را دوست دارد و موقعيت او نسبت به پيامبر، مانند موقعيت هارون نسبت به موسى است» و فرزندان او هم [حسن و حسين]، نوادههاى رسول خدا(ص) و سيد جوانان اهل بهشت خواهند بود».
گذشته از آن معاويه، عبدالله بن عباس كه عالم بزرگوار امت بود را در قنوت نماز لعن و نفرين مىكرد، در حالىكه از مقام و منزلت او آگاه بود و مىدانست كه ضرورت دين، احترام به او را اقتضا مىكند.
به هر حال، خاندان پيامبر(ص) داراى مقامى بس رفيع هستند؛ زيرا آنها اهلبيت نبوت، معدن رسالت، محل نزول فرشتگان، مهبط وحى و معدن رحمت الهى هستند، گرچه معاويه درباره آنها به لعنت در قنوت نماز، قناعت نكرد و به همه سرزمينها اعلام كرد كه در نمازهاى عيد و جمعه نيز، امير مؤمنان(ع) را لعنت كنند. خطبا هم، در اجراى اين بدعت كفرآميز كوتاهى نكردند تا جايى كه ناسزا به على(ع) جزيى از خطبه بود و خطبهاى خوانده نمىشد مگر اينكه ياران و انصار معاويه، على(ع) را لعنت مىكردند. اين عمل خائنانه و جاهلانه تا سال 99 هجرى ادامه داشت تا اينكه بهترين خليفه بنىمروان عمربن عبدالعزيز، دستور داد