168 تأكيد شده است. ولى اخيراً به خاطر بعضى مشكلات، حجاج از اين فيض محروم مىشوند. توفيق درك اين موقف شريف را براى خود و حجاج محترم مسئلت دارم. والسّلام
كرامة الدّعاء فى المدينة المنورة
در يكى از روزهايى كه در مدينه منوره مشرف بودم، نماز ظهرين را به حسينۀ آيتالله عمروى رفتم. هنوز اذان نگفته بودند و اندكى وقت باقى بود. حقير يك شبانهروز نماز قضاى احتياطى به جا آوردم. سپس نماز ظهر خوانده شد و چون نماز عصر شروع شد، به قلبم خطور كرد كه خوب است براى توسعه رزق در قنوت نماز دعاى فضل را بخوانم و همين كار را كردم: «
اللهم اغنني بحلالك عن حرامك، و بفضلك عمن سواك »؛ «خدا مرا با روزى حلالت از حرام، و با عطا و بخشش خود از ديگران بينياز كن».
نماز عصر هم تمام شد و مردم هم متفرق شدند. من هم خدمت آقاى عمروى رفتم و ضمن عرض سلام و احوالپرسى، سؤالى چند درباره شهداى فخ و مشربه أم ابراهيم پرسيدم. ولى قبل از اينكه من طرح سؤال كنم، ايشان مبلغ زيادى پول در دست من گذاشتند.
بعد با خداى متعال مناجات كردم و عرض كردم: اى خداى كريم! تو دعايم را به اين زودى مستجاب كردى، درحالىكه من هنوز از اين در حسينيه خارج نشدم.
در بعض اخبار مأثوره از ائمه(عليهمالسلام) است كه فرمودند: «
اذا دعوت فظن ان حاجتك بالباب »؛ «هرگاه دعا كردى، گمانت اين باشد كه حاجتت نزد در آماده است». ولى من در اين مورد ديدم كه هنوز در مكان دعا هستم و از در هم خارج نشدم و دعا مستجاب شد.