80پيدا مىكند. به همين دليل، علما از اين آيه عموم زيارتكنندگان را برداشت كردهاند و براى كسى كه نزد قبر ايشان حاضر مىشود، مستحب دانستهاند كه از خدا بخشش بخواهد؛ همانطور كه طبق حكايت «عتبى»، مورخان و مصنفان همه مذاهب، قرائت آيه را براى زائر مستحب و آن را از سنت دانستهاند. آنها از واقع شدن لفظ جٰاؤُكَ در مقام شرط دلالت بر عموم را در مورد اين آيه افاده كردهاند و اين حكم، هر كسى را كه به آن حضرت توجه كند، چه از دور و چه از نزديك، در سفر يا غير سفر شامل مىشود.
خداوند مىفرمايد:
وَ مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهٰاجِراً إِلَى اللّٰهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللّٰهِ (نساء:100)
و هر كس از خانة خود به عنوان مهاجرت به سوى خدا و پيامبر او خارج شود، سپس مرگش فرا رسد، پاداش او بر خداست.
كسى كه ذرهاى ذوق علمى داشته باشد، شك نمىكند كه سفر رفتن به قصد زيارت رسول خدا[(صلى الله عليه و آله)]، مصداق مهاجرت در راه خدا و رسولش است و نيز زيارت آن حضرت پس از وفاتش، همانند زيارت در زمان حيات اوست. زيارت در زمان حيات، قطعاً در آيه داخل است و بنابر نص قرآن، پس از وفات را نيز شامل مىشود.
قياس اولويت بر مشروعيت زيارت
طبق سنتِ صحيح و معتبر به زيارت قبور رفتن بسيار تأكيد شده است. قبر پيامبر اسلام حضرت محمد[(صلى الله عليه و آله)]، بر همه قبرها برترى و شايستگى دارد و