86(نيز) خدا را دوست دارند ودر برابر مؤمنان متواضع ودر برابر كافران، سرسخت ونيرومندند.

لذا اين ذلت را كسى به معناى عبادت نگرفته است.

خداوند متعال از سجود ملائكه بر حضرت آدم(ع) به امر خود خبر داده آنجا كه مى‌فرمايد:

(وَ إِذْ قُلْنٰا لِلْمَلاٰئِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاّٰ إِبْلِيسَ أَبىٰ وَ اسْتَكْبَرَ وَ كٰانَ مِنَ الْكٰافِرِينَ) (بقره: 34)

و(ياد كن) هنگامى را كه به فرشتگان گفتيم: براى آدم سجده وخضوع كنيد، همگى سجده كردند؛ جز ابليس كه سر باز زد وتكبّر ورزيد، و(به خاطر تكبّر ونافرمانى‌اش) از كافران شد.

و اگر اين عمل در حقيقت عبادت است پس چرا به آن امر شده است. درباره سجده بر حضرت آدم(ع) از ناحيه ملائكه توجيهاتى ذكر شده است:

1. اينكه اين سجده در حقيقت براى خداوند به جهت خلقت موجودى همچون حضرت آدم است؛ يعنى نهايت تعظيم وكرنش در برابر حضرت حق (سبحانه وتعالى) كه چنين مخلوقى كه عصاره خلقت است را خلق كرده است.

2. ممكن است كه اين سجده گرچه براى حضرت آدم(ع) بوده، ولى به معناى اصطلاحى آن كه مختص به خداوند سبحان مى‌باشد وآن نهايت خضوع با قراردادن پيشانى بر زمين با نيت الوهيت يا ربوبيت مسجودله است نيست، بلكه تنها به جهت تعظيم بر حضرت آدم وكوچكى در مقابل او بوده است واين عمل از آن جهت كه با نيت