85خداوند سبحان مىفرمايد: ( يٰا بَنِي إِسْرٰائِيلَ اعْبُدُوا اللّٰهَ رَبِّي وَ رَبَّكُمْ )؛ «اى بنىاسرائيل! خداوند يگانه را، كه پروردگار من وشماست، پرستش كنيد». (مائده: 72)
از اينكه حكم به عبادت متفرع بر ربوبيت الهى شده به دست مىآيد بايد او را با اين نيت عبادت نماييم.
از مجموعه اين دو دسته آيات استفاده مىشود كه «عبادت» كه مخصوص خداست دو ركن دارد؛
1. همراه با نهايت خضوع و تذلل، كه در معناى عبوديت و عبادت نهفته است، باشد.
2. همراهى اين عمل با اعتقاد به ربوبيت و الوهيت باشد.
سوم: مصداق عبادت
معناى اصطلاحى عبادت كه در قرآن به آن اشاره شده مخصوص خداوند متعال است، و به معناى لغوى آن كه وهابيان مىگويند -كه مطلق خضوع باشد- نيست؛ وگرنه لازم مىآيد كه هر كس كمترين تواضع وخضوعى را بر كسى داشته باشد عبادت حرام شمرده شود، بلكه عبادت در اصطلاح قرآن وحديث مقوّمات واصولى دارد كه با بودن آنها عبادت تحقق مىيابد.
مثلا خداوند در قرآن كريم مىفرمايد:
(فَسَوْفَ يَأْتِي اللّٰهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكٰافِرِينَ) (مائده: 54)
در آينده خدا جمعيتى را مىآورد كه آنان را دوست دارد وآنها