118بخوانيم كه معتقد به صفات ربوبيت يا صفتي از صفات آن را درباره
او معتقد باشيم. پس گفتار پيامبر(ص) كه (دعا همان عبادت است) آنگونه كه حاكم و ديگران با سندهاى صحيح روايت كردهاند معنايش اين نيست كه هر دعايى عبادت است، همانگونه كه به زودى اگر خداى متعال بخواهد روشن خواهد شد بلكه هنگامى دعا عبادت است كه براى خدا باشد يا براى كسى كه دعاكننده معتقد باشد آن را كه صدا مىزند داراى صفتى از صفات ربوبيت است... 1
او همچنين مىگويد:
واضح شد كه مجرّد صدا زدن يا استغاثه يا خوف و يا رجا يا توسل يا تذلل عبادت ناميده نمىشود؛ چرا كه پسر نسبت به پدرش كرنش مىكند و نيز سرباز نزد فرماندهاش تواضع مىنمايد و از او مىترسد و اميد چيزهايى را از او دارد، و اين كارها به اتفاق عقلا عبادت به حساب نمىآيد؛ زيرا مجرد صدا زدن عبادت نيست گرچه صدا زدن اموات باشد. در صحيح بخارى و مسلم آمده كه پيامبر(ص) به اهل چاهى كه قليب نام داشت و در آن جماعتى از كشتههاى كافران جنگ بدر افتاده بودند خطاب كرده و فرمود: (آيا آنچه را كه خدا و رسولش وعده داده بود حق يافتيد؟! من كه آنچه را خدا وعده داده بود حق يافتم).
پيامبر(ص) با نعش كافران در چاه بدر افتاده صحبت كرد. عمر گفت: اى رسول خدا! چگونه با جسدهايى صحبت مىكنى كه روح در آنها نيست؟! حضرت فرمود: شما شنواتر از آنها در آنچه