116بسا انسان خداوند را حمد و تسبيح و ستايش ميكند، ولي در آن دعاي
طلب و مسألت نيست همانگونه كه در آيات اول سوره حمد چنين است.
ثانياً: هرگز دعاى طلب و مسألت متضمن دعاى عبادت نيست. خداوند متعال مىفرمايد: ( فَاسْتَغٰاثَهُ الَّذِي مِنْ شِيعَتِهِ عَلَى الَّذِي مِنْ عَدُوِّهِ )؛ «آنكه از پيروان او بود در برابر دشمنش از وى تقاضاى كمك نمود». (قصص:15) كه در آن دعاى طلب و مسألت است، ولى نمىتوان ادعا كرد كه در آن، دعاى عبادت وجود دارد كه مستلزم عبادتكردن استغاثه شده باشد. كسى كه حوائج خود را از خداوند مىخواهد از آن جهت است كه او پروردگارى است قادر بر هر چيز، و مقصود او عبادت نيست، همانطورى كه اگر از غير خدا چيزى بخواهد.
مطلق دعا و صدا زدن عبادت نيست
قبلاً در نقل فتاواى وهابيان از بنباز نقل كرديم كه او دعا و صدا زدن را عبادت به حساب مىآورد؛ در حالى كه اينگونه نيست، بلكه دعاى عبادت، دعايى مخصوص مىباشد.
خداوند متعال مىفرمايد:
قُلْ إِنِّي نُهِيتُ أَنْ أَعْبُدَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ قُلْ لاٰ أَتَّبِعُ أَهْوٰاءَكُمْ قَدْ ضَلَلْتُ إِذاً وَ مٰا أَنَا مِنَ الْمُهْتَدِينَ (انعام: 56)
بگو: من از پرستش كسانى كه غير از خدا مىخوانيد، نهى شدهام! بگو: من از هوى و هوسهاى شما، پيروى نمىكنم؛ اگر چنين كنم، گمراه شدهام؛ و از هدايتيافتگان نخواهم بود!