115 لدعاء المسألة، فاذا قال: اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰالَمِينَ * اَلرَّحْمٰنِ

الرَّحِيمِ * مٰالِكِ يَوْمِ الدِّينِ ، يلزم من هذا انّه يسأل الله سبحانه، و دعاء المسألة متضمن لدعاء العبادة، بمعنى انّ دعاء العبادة داخل في دعاء المسألة. فاذا يسأل الله حوائجه يتضمن هذا انّه يعبد الله بذلك. ¹

و علاقه بين دعاى عبادت و دعاى طلب و مسألت، اينكه دعاى عبادت مستلزم دعاى مسألت است، و لذا اگر گفت: اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰالَمِينَ * اَلرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ * مٰالِكِ يَوْمِ الدِّينِ از اين لازم مى‌آيد كه از خداوند سبحان درخواست كرده است، و دعاى مسألت مستلزم دعاى عبادت است به معناى اينكه دعاى عبادت داخل در دعاى مسألت است، پس كسى كه از خداوند حوائجش را مى‌خواهد اين كار متضمن آن است كه به آن (درخواست) خدا را عبادت كرده است.

پاسخ

اولاً: اينكه دعاى عبادت مستلزم دعاى مسألت و طلب بوده و دعاى مسألت نيز مستلزم دعاى عبادت است كلامى غير واضح بلكه غير معقول مى‌باشد؛ بلكه معناى معقول از آن اين است كه هر كس موجودى را مستحق دعاى عبادت بداند او را نيز مستحق اين مى‌داند كه او را صدا زده و از او چيزى بخواهد. ولى اگر مقصود او اين باشد كه هنگام دعاى عبادت دعاى مسألت حادث مى‌شود صحيح نمى‌باشد؛ زيرا چه